|
“Du hast eine Auge dafür’’, zei de vrouw des huizes in het mooie Zwitserland, waar ik au pair was. Zij was semi-professioneel fotografe en als cadeautje kreeg ik een compactcamera van haar. Wauw, wat een prachtig licht zo door die bomen! Ik raakte betoverd door deze wonderlijke uitvinding.
ZWEETDRUPPELS
Teruggekomen in Nederland volgde ik cursussen waar ik wéér ondersteboven raakte door de verschijning van de foto’s in de doka. Toen ik voor het eerst met een spiegelreflexcamera fotografeerde, liepen de zweetdruppels over mijn gezicht, zo ingespannen was ik om alles scherp te krijgen en om te zoeken naar een mooie compositie. Toen ik het resultaat zag, sprong ik een gat in de lucht. Had ik dat gemaakt? Wat een prachtig licht en wat stond ze er mooi op! Omdat ik zo enthousiast vertelde aan vrienden en bekenden dat ik fotografeerde en mijn ‘werk’ graag liet zien, kwamen al snel de eerste foto-opdrachten.
TSJAK!
Mijn eerste trouwreportage was natuurlijk spannend om te doen. En bovendien: hartstikke mooi gelukt. Het kon mij nu niet meer bekoren om in fotowinkels te werken en maar te staan wachten op klanten. Ik wilde actie!
Zo kreeg ik een baan in het Noorder Dierenpark waar ik samen met een team dui-zen-den bezoekers fotografeerde. Tsjak! Tsjak! Daar heb ik heel wat af ’geknald’. Omdat mijn fotografiehart vooral bij kinderen ligt, werd ik vervolgens schoolfotograaf. Ook dat was een supertijd en weer kon ik heel veel leren.
Tussendoor fotografeerde ik freelance, zoals voor de Sollicitatiekrant waar ik foto’s aanleverde bij artikelen over de arbeidsmarkt.
TOPSPORT
Zeer speciaal vond ik het, dat ik twee dagen gefotografeerd heb tijdens de Internationale Spelen voor Gehandicapten. Hier waren mannen en vrouwen topsport aan het bedrijven! De eerste dag ’deed’ ik de atletiekonderdelen en de tweede dag de wheelermarathon. Hing ik daar toch uit de voorste auto om ze in volle actie te fotograferen! Het allermooiste vond ik de ontlading op hun gezichten vast te leggen, als ze over de finish kwamen.
‘’HUH?’’
Ik vind het een superuitdaging om vrouwen en mannen te fotograferen die nog nooit geposeerd hebben. Het is zo fascinerend om verschillende soorten gezichten van dezelfde persoon te laten zien. Wat kan iemand vertellen met zijn of haar gezicht?
Dat is ook zo leuk aan kinderen, die kunnen je aankijken met een blik van ‘’Huh, wat moet je van me?’’ Of juist helemaal in een deuk liggen, omdat ik nep-scheetgeluiden maak.
Ik hou ervan nieuwe foto-invalshoeken te bedenken. Dat klinkt heel bestudeerd, maar eigenlijk ontstaan ze vanzelf en dat beschouw ik dan als een geluk!
Oprecht kan ik zeggen, dat ik heel erg blij ben met mijn vak en trots op mijn werk. Ik koester alle contacten met kleine en grote mensen met hun eigen (foto)momenten.
|
Wie ben ik 
